Głęboka Woda

Czy z dziećmi można rozmawiać o depresji, przemocy w rodzinie? Czy można im czytać książki na ten temat? Zastanawiałam się nad tym wielokrotnie i miałam wiele wątpliwości, ktore wynikały nie tyle z samego sensu istnienia tych tematów w przestrzeni dziecięcej, ale raczej z tego,że nie wiem jak to zrobić. Na szczęsćie pojawia się coraz więcej narzędzi, które mogą pomóc rodzicom, nauczycielom. Jednym z nich jest literatura, która w bezpieczny i otwarty sposób może wprowadzić dziecko w tematykę społeczną.  W tej kwestii szczególną uwagę zwróciłam na dwie pozycje.Są to: "Włosy mamy" i "Zły Pan" autorstwa norweskiego autora Gro Dahla,wzbogacone ilustracjami Sveina Nyhusa. Obie te książki pokazują świat przeżyć małego dziecka w obliczu doświadczanej przemocy i choroby. Bohaterką pierwszej z nich jest mała Emma i jej mama, która posiada piękne,złociste włosy. Pewnego dnia jednak mama zaczyna się zachowywać dziwnie.Jest smutna, nic nie robi tylko leży a jej włosy stają s...

Ostatnio wiele sytuacji,ludzi,rzeczy daje mi do myślenia. Coraz bardziej pasuje mi to,że nie przyjmuję wszystkiego jak leci tylko wciąż pytam siebie co to dla mnie znaczy,czy to ma dla mnie sens. Mozolna to czasem praca, niczym wykuwanie rzeźby z kamienia. Często zastanawiam się jaki przyjąć pogląd na temat różnych spraw. Nie zawsze jest łatwo,bo za konkretnymi poglądami idzie jakas etykieta,przypisanie do jakiejś grupy,jakiejś opcji. Możesz być tradycyjnym katolikiem albo liberałem,lewicowem albo prawicowem,  albo albo,rzadko coś pomiędzy. Nieustannie człowieka próbuje przyporzadkowac się do jakiejś ideologii,czy oceny,opinii. Pozornie to służy poukładaniu wartości, ułatwieniu odnalezienia obszaru, z którym się identyfikuję. Moim zdaniem jednak może to w pewnym sensie bardzo ograniczać i zubażać przestrzeń relacji, przestrzeń emocjonalną i myślową. Bardzo dobrze ten problem widoczny był przypadku zmarłego przed tygodniem ks Jana Kaczkowskiego. Była to rzeczywiście nieszablonow...

"Najpiękniejsi ludzie, których znam, to ci, którzy znają smak porażki, poznali cierpienie, walkę, stratę, poznali swoją drogę na wyjście z otchłani. Ci ludzie mają wrażliwość i zrozumienie życia, które wypełniają ich współczuciem, łagodnością i głęboką, kochającą troską. Piękni ludzie nie biorą się znikąd." ~Elizabeth Kübler-Ross Jakiś czas temu bardzo mocno mnie poruszył ten cytat. Przesłałam go kilku bliskim mi osobom, bo rzeczywiście doświadczyłam ich piękna i w końcu zrozumiałam dlaczego. Ciężko mi było jednak spojrzeć w ten sposób na siebie. Od czegoś jednak trzeba było zacząć, najpierw ( jak mówił Ks Tischner) zachwycić się czyjąś wolnością,żeby samemu wejść na ta drogę. Kiedyś wydawało mi się,że być szczęśliwym to znaczy mieć spokojne życie, bez żadnych negatywnych emocji,niczym się nie przejmować, spełniać czyjeś oczekiwania, umieć się dostosować.Coś jednak zaczęło we mnie pękać.Wiedziałam,że kochać,to dawać siebie w posiadaniu siebie. Wszystko tak fajnie miała...

W swoim otoczeniu spotykam się z różnymi komentarzami,dotyczącymi pracy w przedszkolu.Jedni patrzą na mnie z wielkim współczuciem,że muszę się użerać codziennie z cudzymi dziećmi inni natomiast widzą  w tym pasję i pewnego rodzaju powołanie. Dla mnie samej jest to praca rzeczywiscie niełatwa ale coraz bardziej widzę jak ona mnie rozwija i jaj wiele daje mi to,że codziennie daję jakąś częśc siebie tym maluchom. W tej pracy doświadczam całej gamy emocji.Jest miejsce na łzy, złość, strach, ból ale i radość, nadzieję, uśmiech, poczucie bezpieczeństwa. Dzieci nie umieją udawać niczego, są prawdziwe w tym,co przeżywają, co sprawia,że stają się dla mnie lustrem, w którym widzę cała siebie.One odkrywają wszystko to,co we mnie dobre i szlachetne, moje mocne strony ale też to co trudne, to czego mi brakuje, to czego się boję, od czego uciekam. Czasem trudno mi przyjąć tą prawdę o sobie, kiedy otrzymuję ja od kilkulatka. Jednak próbuje podjąć tą refleksję, przyjąć informacje zwrotne od tyc...

Magia Świat.Słowa,które w okolicach Bożego Narodzenia są odmieniane chyba przez wszystkie przypadki. Tworzą ją iluminacje,piosenki i kolędy, które lecą w radiu. Reklamy w telewizji pokazują wspaniałe rodziny,zasiadające przy suto zastawionym stole.W oczach łzy wzruszenia,na ustach uśmiech. Wspólne ubieranie choinki,gotowanie. Taki idealny obraz świąt.Wszędzie się mówi o wybaczeniu,pokoju,miłości. To wszystko jest ważne.Mam jednak wrażenie,że odrywamy troche świę towanie od naszej codzienności,która kryje to wszystko co dobre,przynoszące radość ale też wiele bólu spowodowanego trudnymi relacjami i zranieniami. Chcielibyśmy,żeby to wszystko od tak sie rozwiązało, mamy złudzenie,że atmosfera Świąt to zaczaruje i zmieni bez naszego udziału. Przez chwile poudajemy,że jest dobrze ale jak mówi piosenka"potem przyjdą dni powszednie.Braknie nagle ciepłych słów.Najjaśniejsza gwiazda zblednie i niepokój jak co roku wróci znów". Czar przestał działać,wracamy do codzienności. Przykre...

O uczuciach mówi i pisze się wiele...Dużo o nich wiadomo. Dlaczego więc tak trudno przeżywać je i wyrażać we właściwy sposób? Przeżycie buduje się na doświadczeniach a z tym jest różnie... Ze zdumieniem obserwuję,że zarówno dla mnie jak i dla wielu osób uczucia są życiowym Mount Everestem.  Jedni próbują się wspiąć na niego, inni już na starcie się poddają.Jedni niosą większy ciężar na plecach, inni mniejszy. Każdy jest jednak kowalem swojego losu. To,że ktoś ma na starcie dobrze wyposażoną kuźnię a ktoś inny w pocie czoła próbuje zdobyć pierwszy młotek,o niczym nie przesądza. Cel może osiągnąć jeden i drugi. Uczucia kojarzą nam się z nieokreślonym żywiołem,nad którym nie można zapanować.Po części jest to prawda,gdyż nie mamy wpływu na to jakie uczucia się w nas pojawiają, można jedynie zdecydować co zrobię z informacją,którą mi przynoszą No właśnie tylko tu potrzebna jest świadomość i określenie tego co się czuje. Przysluchiwałam się różnym rozmowom,których pośredni...

Nie popełnia błędów ten,kto nic nie robi - mówi popularne powiedzenie. Nie jesteśmy w stanie uniknąć błędów.One są wpisane w nasza naturę. Do refleksji na ten temat skłoniła mnie sytuacja na moich studiach podyplomowych. Z racji tego,że dotyczą one tej najwcześniej edukacji, wykładowcy kładą duży nacisk ma to,żeby pozwolić dzieciom popełniać błędy,samemu szukać rozwiązań i reguł. Na początku traktowałam to jako pewna teorię ale kiedy te metody zostały dosłownie na nas studentach przećwiczone ,zrozumiałam jak brakowało mi takiego podejścia w mojej edukacji ale i w życiu. Kiedy na zajęciach wykonałam jedno z zadań na tablicy,przyzwyczajona do starych schematów,oczekiwalam potwierdzenia.Jednak zamiast potwierdzenia dostałam możliwość bym sama mogła znaleźć pewność. W tym kontekście ten problem jawi się jako dość banalny ale pokazuje on pewna mentalność,która jest obecna też w innych dziedzinach życia. Mniej lub bardziej świadomie boimy się popełniania błędów, gdyż jako dzieci byliśmy cią...